[GERONSO FIC] Title : Lie

posted on 27 Apr 2012 16:30 by nutty04 in FootballFiction directory Fiction
Title :         Lie
Pairing :    Steven Gerrard x Xabi Alonso
Rating :     PG
A/N :        คือวางพล็อตฟิค1Dไว้นะ แต่แบบ..
                 รีเควสต์คู่นี้มาเยอะใช่มั้ย ไม่จัดให้ก็ถือว่าใจร้ายมาก 5555555
                 ปอลอ ฟิคนี้หายไปสองรอบ+นั่งปั่นเกินสี่ชั่วโมง ใครอ่านแล้วไม่เม้นใจร้ายโคตร :(
 
 
 
 
 
 
 
+++++++++ Lie +++++++++
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
ถ้าหากมีคนตั้งคำถาม.. ว่าผมยังจำเรื่องราวในอดีตได้อยู่ไหม ?

ผมจะตอบเขาว่า          ..ไม่..
 
 
 
 
 
 
 
 
' สตีเว่น.. ' 

น้ำเสียงใสที่ไม่ได้ยินมาหลายปีดังขึ้นตรงหน้า
และชัดเจนจนเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพหลอนในสมอง..
 
 
 
 
 
 
' สบายดีนะ ? '

น้ำเสียงจากคนเดิมเอ่ยถาม
สตีเว่นจึงระบายรอยยิ้มบนใบหน้าขึ้นเเทนคำตอบ
 
 
 
' ไม่ได้เจอกันนานเลย '

น้ำเสียงนั้นเริ่มพร่าเล็กน้อย หากแต่ยังคงไว้ซึ่งความปิติยินดี
สตีเว่นพยักหน้าให้กับประโยคนั้นอย่างเห็นด้วย
 
 
 
..นานมากจริงๆที่นายจากไป..
 
 
 
 
 
 
 
วงหน้าเรียวสวยมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบาง
สตีเว่นยังคงไม่พูดอะไร นั่นทำให้เขาไปต่อไม่เป็น
 
 
 
 
ระยะเวลานอกจากจะสร้างความห่างไกล..
มันยังสามารถสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นได้อีกด้วย
 
 
 
 
 
 
ซาบี้รู้สึกว่ากำแพงที่สตีเว่นก่อไว้มันสูงเหลือเกิน
สูงเกินกว่าจะมีแรงปีนข้ามไปหา..
 
 
 
 
 
 
 
' เอ่อ.. ดีใจที่ได้เจอนายนะ '

คนร่างบางส่งรอยยิ้มละไมไปให้เหมือนทุกๆครั้งที่ได้พบกัน
แม้ในรอยยิ้มที่ถูกส่งไปนั้นจะเจือไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม..
 
 
 
 
 
 
' หวังว่า.. จะได้เจอกันอีก '
 
รอยยิ้มนั้นดูฝืนจนแทบจะทนไม่ไหว น้ำเสียงนั้นก็สั่นเสียจนไม่อาจจะควบคุม
ซาบี้รีบหันหลังให้กับภาพคนตรงหน้า
 
 
 
 
 
 
 
สตีเว่นไม่คิดจะพูดอะไรบ้างเลยหรอ ?
หรือสตีเว่นไม่อยากจะคุยกับเขาแล้ว..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
' ซาบี้ '

เสียงเรียกนั้นทำให้เจ้าของชื่อเกือบจะหยุดหายใจ
เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็ว
 ..ราวกับวันที่พบกันวันแรก..
 
 
 
 
' ให้ฉันเลี้ยงมื้อค่ำนะ '
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ถ้าหากมีคนตั้งคำถาม.. ว่าผมยังรอคอยเขาอยู่ไหม ?

ผมจะตอบเขาว่า          ..ไม่..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

‘ สะพานริมแม่น้ำเมอร์ซี่ไซด์ สองทุ่ม ’

เจมี่พูดขึ้นมาลอยๆแต่ทว่ารอยยิ้มที่ถูกส่งมายังกัปตันทีมนั่นเป็นการจงใจ


‘ ท่องอะไรของนาย ’ สตีเว่นหันไปถามอย่างไม่เข้าใจ

‘ ซาบี้จะมาทำธุระ.. วันนี้ ’ เพื่อนสนิทของกัปตันทีมลิเวอร์พูลอธิบาย

 


‘ แล้วมาบอกฉันทำไม ’ สตีเว่นแกล้งเสมองไปทางอื่น พยายามทำเป็นไม่สนใจ

แต่รังสีแห่งความสุขแผ่ออกรอบตัว ชนิดปิดยังไงก็ปิดไม่มิด

 

 

 

เจมี่หัวเราะร่าก่อนจะยักคิ้วให้เพื่อนรัก

‘ ฉันแค่พูดลอยๆ ’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ถ้าหากมีคนตั้งคำถาม.. ว่าผมยังรักเขาอยู่ไหม ?

ผมจะตอบเขาว่า          ..ไม่..

 

 

 

 

 

 

 

‘ ทำไมนายไม่ยอมคุยกับฉันตั้งแต่แรกล่ะ ? ’

‘  ไม่รู้สิ ฉันคง.. เขินมั้ง ’

ดวงตาสีเข้มหลุบลงต่ำพลางทำเป็นก้มหน้าก้มตาหั่นสเต๊กในจาน

นั่นทำให้เรือนร่างบางฝั่งตรงข้ามอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

‘ ไม่ได้มานั่งกินมื้อค่ำด้วยกันนานแล้วนะ ’

ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปยังภาพนอกร้านอย่างเลื่อนลอย

แม้ว่าบทสนทนาจะเป็นเรื่องของเขากับคนในร้านแบบเต็มๆ

 


‘ มันนานจนฉันไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะ ’

สตีเว่นตอบเสียงเรียบ แต่กลับกรีดลึกลงสู่โสตประสาทคนฟัง

ซาบี้ดึงสายตาตัวเองจากภาพนอกร้านมาวางลงที่ใบหน้าของผู้พูด

 

‘ ไม่รู้สึกอะไรแล้วจริงๆเหรอ ? ’

ซาบี้เอ่ยถามทั้งที่เสียงเครือ

สายตาที่มองและรอคอยคำตอบมีแต่ความปวดแปลบ

 

 


' ใช่ ฉันชินกับทุกเรื่องแล้วล่ะซาบี้ '

' ฉันลืมความรู้สึกพวกนั้นไปหมดแล้ว '

' ฉันไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว '


สตีเว่นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ทว่าไม่ยอมสบตากับคนฟัง

ทั้งๆที่รู้ดีว่าเป็นการเสียมรรยาท แต่เขาก็เลือกที่จะมองไปทางอื่น

 


ซาบี้รู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเพราะสิ่งที่ได้ยิน..


เขายกยิ้มขึ้นทั้งที่รู้ว่ามันยากเย็น ' อาหารอร่อยมากสตีเว่น '

' นี่ก็ดึกแล้ว ฉันว่าจะกลับเลย พรุ่งนี้กลับสเปนแล้วน่ะ..'

' ขอบคุณ..' ซาบี้เว้นช่วงไปพักหนึ่ง

เพราะรู้สึกถึงความร้อนใสบริเวณดวงตา เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วพูดต่อช้าๆ

 

 

'..สำหรับมื้อนี้นะ '

ริมฝีปากบางนั้นสั่นระริกเมื่อพูดจบ

ภายในดวงตาปรากฏแต่เพียงภาพความหวาดไหวและรวดร้าว

 

ซาบี้เดินจากไปแล้ว เดินจากไปพร้อมความคิดที่ว่า

..การกลับมาอังกฤษครั้งนี้ มันช่างเลวร้าย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


และถ้าหากมีคนตั้งคำถาม.. ว่าที่ผ่านมาผมพูดจริงไหม ?

ผมก็คงจะตอบเขาว่า          ..ไม่..

 

 

..ผมโกหก..


 

 

 

 

 

 

ทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สวยงามของริมแม่น้ำดูมืดหม่นไปถนัดตา

มีแต่เพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่ทำให้รู้สึกชาไปทั้งร่างเท่านั้น

 


ซาบี้ฟุบหน้าลงกับราวสะพาน พลางสะอื้นและหอบจนตัวโยน

ที่ๆเขาคิดถึง คนที่เขาคิดถึง ความรู้สึกดีๆที่เขาคิดถึง

ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

 

 

เรือนร่างบางค่อยๆทรุดตัวลงนั่งทั้งที่มือยังเกาะราวสะพานไว้แน่น

ราวกับว่านมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาไว้ ในค่ำคืนที่แสนโหดร้ายนี้

 


 

นานแค่ไหนก็ไม่รู้ที่เขายังคงนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว

โดยที่ไม่มีทีท่าว่าความเสียใจจะบรรเทาลง

 


จนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงความอุ่นที่ข้อมือ ร่างร่างหนึ่งย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเขา

ซาบี้พยายามมองฝ่าม่านน้ำตาออกไป

 

 

ก็พบใบหน้าของคนที่ทำให้เขาร้องไห้อยู่ใกล้ๆ

..สตีเว่น..

 

 

 

สตีเว่นเขยิบเข้ามาใกล้มากขึ้นอีก

ใกล้จนริมฝีปากบางอุ่นกดลงบนริมฝีปากนุ่มรูปสวยของเขา

 


สัมผัสที่นุ่มนวลทำให้รู้สึกเหมือนกับได้ย้อนเวลาไปยังวันวานในอดีต

สัมผัสที่ห่างหายไปนานนั้นทำให้เขาสามารถตกหลุมรักคนคนเดิมได้อีกครั้ง

 

 

สตีเว่นถอนริมฝีปากออกเพื่อให้คนร่างบางได้พักหายใจ

ปลายนิ้วอุ่นถูกยกขึ้นไปเช็ดคราบน้ำตาให้คนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

ก่อนที่วงแขนแกร่งจะรวบตัวซาบี้เข้ามากอด

 

 

‘ ถ้าว่างๆก็กลับมาทำให้รู้สึกดีๆแบบนี้อีกได้มั้ย ? ’

' ฉันเกือบลืมมันไปแล้วนะซาบี้..'

' แค่ เกือบ..'

แม้เสียงตอนสุดท้ายจะแผ่วเบา แต่ทว่าในความหมายของมันกลับหนักแน่น

ซาบี้พยักหน้าเบาๆแล้วก้มหน้าซุกลงกับแผ่นอกกว้าง

 

 

 

ท่ามกลางความหนาวเหน็บยามค่ำคืนที่ไร้แสงไฟ

แต่หัวใจทั้งสองดวงกลับรู้สึกอบอุ่นและสว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง


 

FIN.

 
 
 
Talk Zone :; คือคิดว่าจะไปปั่นวันไดแบบยาวๆแล้วจริงๆนะ
แต่เมื่อคืนนั่งอ่านฟิควันไดตัวนึง แล้วแบบได้พล็อตนี้มาจากคำว่า I'd Lie
เท่านัั้นแหละ ไอเดียบรรเจิด ตบเกียร์ห้าเดินหน้าร่างฟิคนี้โลด
แถมตอนแรกว่าจะร่างเป็นฟิคสั้น ทำไปทำมาดันยาวซะงั้น -_-;
 
 
 
 

 
 
 
 

 
ถือว่าเป็นของขวัญเซอร์ไพร์สแม่ยกคู่นี้ละกัน
เราไม่ได้บอกใครล่วงหน้าว่าจะลงฟิควันนี้ #เพราะเพิ่งร่างสด
เป็นของขวัญขอบคุณคนอ่านเลยค่ะ
 
 
 
 
 
 

คือเอาเข้าจริงเราก็คิดถึงคู่นี้มาก -/- 
เป็นอะไรที่แบบ เฮ้ย ชอบว่ะ มาตั้งแต่สมัยเราอยู่ม.ต้น
 
 
 
 
 
 
 

 
ประกอบกับมีคนรีเควสต์มา
และด้วยความที่ไรเตอร์สวยและใจดีมากเลยจัดให้
เคี๊ยกเคี๊ยก *หัวเราะแบบสวยสวย*
 
 
 
 
 
 

หวังว่าพอทนอ่านกันได้นะ เราห่างจากคู่นี้ไปนานแล้ว
ฟีลมันอาจไม่ปะติดปะต่อ ต้องกราบขอโทษคนอ่านด้วยนะคะะะ
 
 
 
 
 
 
 
แอบโปรโมทนิดนึง เราแพลนซีรีย์ฟิค Niam ไว้เป็นชอตเลยจ้า
แต่ใช้โครงเรื่องใหม่นะ แค่อ้างอิงคาแร็คเตอร์จากแดดดี๊เลียมกับน้องไนออล
คือไม่ต้องเป็น Directioner ก็อ่านได้ค่ะ (ถ้าเป็นสาววายนะ Smile)
 
ขอฝากเอาไว้ให้ติดตามล่วงหน้าเลยละกัน
ขอบคุณค่ะ *จูบจูบจูบ* WinkWinkWink
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ขอโทษอย่างแรง
ทั้งๆที่รีเควสไว้แต่กลับมาอ่านช้า
ซอรี่จริงๆ พอดีต้องไปต่างหวัดเพิ่งกลับมา
มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ อิอิ
เข้าเรื่องฟิค...

กรีดหัวใจจริงๆให้ตายสิ
สงสารโซ่ เจิดก็นะ ดันพูดไปได้ว่าลืมไปแล้ว
แต่ก็ยังดีที่กลับมาสารภาพความจริง
ไม่งั้นชั้นคงนอนคาใจกับฟิคนี้ทั้งคืน ฮ่าๆ ๆ ๆ
คิดถึงเจิดโซ่มาก เมื่อไหร่น้อสายโซ่จะกลับมาหาบักเจิด TT

ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ หวังว่าจะได้อ่านเจอร์ลอนโซ่บ่อยๆน๊าค๊า

#7 By nuizzii (103.7.57.18|58.9.124.189) on 2012-05-10 22:09

หาอ่านฟิคคู่นี้ยากมากๆ ขอบคุณนะคะ อ่านแล้วชอบมากๆ แบบว่าตอนนี้คิดถึงโซ่มากๆ อยากให้กลับมาอยู่ลิเวอร์พลูอีก ตอนแรกอ่านเจิดใจร้ายมากกกกก สุดท้ายก็นะ -3- รออ่านคู่นี้อีกนะคะ

#6 By GZO (103.7.57.18|125.26.150.12) on 2012-05-01 12:14

โอยยย น่ารักกกกกกก โฮกกกกกกกกก //ตายห์ 
ไม่เคยอ่านของคู่นีิ้เลยอ่ะ รู้สึกพลาดมาก พลาดดด ยิ่งอ่านเรื่องนี้เรื่องแรกแล้วแบบ.. ฟินน เขินนน อ่านตอนแรกแอบเคืองเจอร์ราด แงงง ทำไมทำแบบเน้ พออ่านจบ....❤❤❤!
--ขอบคุณคนแต่งสำหรับฟิคดีๆค่ะ! ❤--

#5 By * w i i * on 2012-04-29 00:18

น้ำตาคลอตั้งแต่เห็นลิ้งค์ฟิคที่เธอเมนชั่นให้ในทวิตเตอร์
น้ำตาไหลตอนเห็นชื่อเรื่องและร้องไห้ตั้งแต่อ่านประโยคแรก
โอ่ย มันบ้ามากกกก เป็นฟิคที่อ่านแล้วปวดหนึบในใจอย่างที่สุด
หลั่งน้ำตาตั้งแต่ต้นจนจบ ปรี้โซ่น่าสงสาร เปราะบางมาก tt
แต่จริงๆสงสารทั้งคู่เลย คือยังรักกันง่า แต่เหมือนต้องกั๊กไว้
คำว่าระยะห่างนี่มันใจร้ายมากเลยนะเธอว่ามั้ย #อินสาด
ยิ่งตอนจูบกัน ฮือ อะไรวะ น้ำตาไหลพรากๆ
เธอเอ้ย มันทั้งอ่อนหวานและเจ็บปวด ฉันปวดใจนัก
แต่เราเชื่อนะ เชื่อจริงๆว่าทั้งสองคนไม่่มีวันลืมกันได้หรอก tt

โฮ เจิดโซ่เนเวอร์ดายยยยยย *ปาดน้ำตา*
ขอบคุณนะสำหรับฟิค ขอบคุณมาก *กอด*

#4 By idelicious (223.207.6.142) on 2012-04-27 22:15

เย้! ในที่สุดก็ได้อ่านคู่นี้สักที คู่นี้เป็นอะไรที่อมตะนิรันดร์กาลมาก #เว่อร์

อ่านตอนแรก 'เจิดแม่มใจร้าย ทำเป็นลืมโซ่ ToT
พอจูบกันเท่าแหละ ระทวยจ้า -..- แม่มโคตรฟินx100000000

ps. เราแอบหวงสามีนะ แต่สำหรับชายโซ่ยอมให้ก็ได้
question รักไรท์เตอร์นะจิ๊บิ <3

#3 By June (27.130.99.65) on 2012-04-27 20:37

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เขินง่ะ เขิน .////. //ตีลังกาม้วนตัวสิบตลบ

ปล.เก๊าจะอ่านฟาบริค แต่งๆๆๆๆๆ

#2 By saipan (1.1.175.92) on 2012-04-27 20:28

อร๊ายยยยยยยยยยยย พี่นัททททท กรี๊ดมากอะ รักพี่นัทที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ฟีลแบบนี้มันค่อดใช่ พี่เจิดแอบซึนนะ โฮวววววว คุณชายโคตรน่ารัก แลดูบอบบางน่าปกป้องมาก
เคืองพี่เจิดนิดๆนะ มาทำให้คุณชายร้องไห้
ชอบฟีลแบบนี้จริงๆ ทำนองว่าคิดถึงเธอเหลือเกิน สารภาพว่าตอนแรกที่เห็นชื่อเรื่องแอบใจหายวาบนึกว่าประมาณว่าที่เจิดบอกรักมันเป็นคำโกหก #คิดไปได้ชั้น

โคตรเซอร์ไพส์จริงๆอะ ฮือออออ รักพี่นัทค่อดๆ จ๊วฟๆๆๆๆๆ
รออ่านวันไดต่อ ฮึ่มมมมมมม

ปล.รักเจิดโซ่ที่สุด ไรท์เตอร์สวยที่สุดค่ะ♥

#1 By PuppyToshi on 2012-04-27 20:20